Powiedziałaś coś niezręcznego przy rozmowie o miesiączce? Wróć do konkretnego zdania. Przeproś za swoją reakcję. Posłuchaj córki. Nie wymagaj, żeby od razu chciała rozmawiać.
Chciałaś pomóc. Wyszło inaczej. Może zażartowałaś. Może powiedziałaś babci. Teraz córka milczy, a Ty zastanawiasz się, jak wrócić do rozmowy.
Jeden trudny moment nie musi kończyć rozmowy. Możesz spróbować jeszcze raz. Nie potrzebujesz przemowy. Potrzebujesz kilku szczerych słów i działania, które za nimi pójdzie.
Znajdziesz tu 5 scenek: co powiedzieć, jak odpowiedzieć córce i co zrobić potem. To propozycje słów. Wybierz te, które brzmią naturalnie w Waszej relacji.
Jak przeprosić córkę po trudnej rozmowie o miesiączce?
Nazwij to, co zrobiłaś. Powiedz „przepraszam”. Dodaj, co zmienisz. Na przykład: „Powiedziałam babci bez Twojej zgody. Przepraszam. Następnym razem najpierw zapytam Ciebie”.
Unikaj słowa „ale” po przeprosinach. Zdanie „Przepraszam, ale przesadzasz” znów ocenia córkę. Nie proś jej też, żeby pocieszała Ciebie.
5 trudnych sytuacji. Jak wrócić do rozmowy?
Wybierz scenkę, która jest bliska Waszej sytuacji. Nie ucz się odpowiedzi na pamięć. Potraktuj ją jako początek.
1. Powiedziałaś: „Nie przesadzaj”. Córka zamilkła.
LEPIEJ UNIKAĆ
„No dobrze, już się nie obrażaj.”
WARTO POWIEDZIEĆ
„Powiedziałam „nie przesadzaj”. To było lekceważące. Przepraszam. Chcę Cię wysłuchać.”
Możliwa odpowiedź córki: „Teraz już nie chcę gadać”. Zobacz, jak odpowiedzieć.
Możesz powiedzieć: „Rozumiem. Dam Ci spokój. Jeśli zechcesz wrócić do rozmowy, jestem.”
Co zrobić potem? Nie idź za nią z kolejnymi pytaniami. Zadbaj o jedną konkretną rzecz, o którą poprosiła. Nie oczekuj, że od razu wróci do rozmowy.
2. Powiedziałaś babci bez zgody córki.
LEPIEJ UNIKAĆ
„To tylko babcia. Przecież nikomu obcemu nie powiedziałam.”
WARTO POWIEDZIEĆ
„Powiedziałam babci bez pytania Ciebie. To była Twoja prywatna sprawa. Przepraszam.”
Możliwa odpowiedź córki: „Już Ci nic nie powiem”. Zobacz, jak odpowiedzieć.
Możesz powiedzieć: „Rozumiem, dlaczego jesteś zła. Następnym razem zapytam, zanim podzielę się taką wiadomością.”
Co zrobić potem? Zapytaj, czy chce, żebyś poprosiła babcię o dyskrecję. Jeśli tak, zrób to sama. Nie obciążaj córki tłumaczeniem granic dorosłym. Nie obiecuj, że cofniesz wiadomość. Możesz zadbać o to, co zrobisz dalej.
3. Zaczęłaś żartować, żeby rozładować napięcie.
LEPIEJ UNIKAĆ
„Nie znasz się na żartach?”
WARTO POWIEDZIEĆ
„Chciałam rozładować napięcie. Ten żart mógł Cię zawstydzić. Przepraszam. Nie będę tak żartować.”
Możliwa odpowiedź córki: „Wszyscy się ze mnie śmiali”. Zobacz, jak odpowiedzieć.
Możesz powiedzieć: „To mogło być bardzo przykre. Chcesz powiedzieć mi, co się wydarzyło, czy wolisz teraz spokój?”
Co zrobić potem? Nie powtarzaj żartu przy innych. Nie tłumacz córce, że miała zrozumieć go inaczej. Jeśli sytuacja wydarzyła się przy rodzinie, zapytaj ją, jak chciałaby, żebyś zareagowała.
4. Zadałaś wiele pytań naraz. Córka się wycofała.
LEPIEJ UNIKAĆ
„Przecież tylko pytam. Muszę wiedzieć wszystko.”
WARTO POWIEDZIEĆ
„Zadałam dużo pytań naraz. Mogło Cię to przytłoczyć. Zatrzymam się.”
Możliwa odpowiedź córki: „Nie chcę opowiadać”. Zobacz, jak odpowiedzieć.
Możesz powiedzieć: „Dobrze. Czy potrzebujesz teraz czegoś praktycznego? Możesz odpowiedzieć jednym słowem.”
Co zrobić potem? Daj jej czas na odpowiedź. Nie wypełniaj każdej ciszy nowym pytaniem. Gdy rozmowa dotyczy zdrowia i potrzebujesz informacji, wyjaśnij spokojnie, po co pytasz.
5. Powiedziałaś: „Teraz jesteś kobietą”. Córka się rozpłakała.
LEPIEJ UNIKAĆ
„Powinnaś się cieszyć. To wyjątkowy dzień.”
WARTO POWIEDZIEĆ
„Powiedziałam coś dużego. Nie musisz dziś czuć się dorosła ani się cieszyć. Przepraszam, że tego od Ciebie oczekiwałam.”
Możliwa odpowiedź córki: „Ja tego nie chcę”. Zobacz, jak odpowiedzieć.
Możesz powiedzieć: „Słyszę Cię. Nie musisz lubić tej zmiany. Chcesz, żebym została obok?”
Co zrobić potem? Nie zaczynaj od przekonywania, że dojrzewanie jest piękne. Najpierw przyjmij to, co córka mówi. Wróćcie do informacji i praktycznych spraw wtedy, gdy będzie na to miejsce.
Córka nie chce rozmawiać po kłótni. Co teraz?
Uszanuj jej „nie teraz”. Możesz powiedzieć: „Nie musisz odpowiadać. Chciałam Cię przeprosić. Będę obok”. Potem daj jej przestrzeń.
Nie ponawiaj pytania co kilka minut. Nie uzależniaj codziennej pomocy od tego, czy przyjmie przeprosiny. Nadal możesz zapytać, czy potrzebuje podpasek, wody lub innej praktycznej pomocy.
Jak wrócić do rozmowy następnego dnia?
Najpierw zapytaj o zgodę: „Czy chcesz wrócić na chwilę do wczoraj?”. Jeśli nie chce, nie zaczynaj wykładu.
Jeśli jest gotowa, zadaj jedno pytanie: „Co mogę następnym razem zrobić inaczej?”. Wysłuchaj odpowiedzi. Ustalcie jedną konkretną zmianę.
- „Nie mówię rodzinie bez zapytania Ciebie”.
- „Nie żartuję z Twojego ciała ani z okresu”.
- „Pytam, czy chcesz rozmowy, czy pomocy”.
Sprawdź swoje przeprosiny przed rozmową
Rozwiń pytanie. Zatrzymaj się na chwilę przy odpowiedzi.
Czy mówię o swoim zachowaniu?
„Powiedziałam za dużo” nazywa Twój czyn. „Źle mnie zrozumiałaś” przenosi ciężar na córkę. Wybierz pierwszą drogę.
Czy zostawiam córce wybór?
Może chcieć rozmawiać. Może potrzebować czasu. Przeprosiny nie zobowiązują jej do przytulenia, odpowiedzi ani szybkiego wybaczenia.
Czy obiecuję konkretną zmianę?
„Będę lepszą mamą” jest bardzo ogólne. „Nie opowiem o Twoim okresie bez pytania Ciebie” mówi jasno, co zrobisz inaczej.
„Nie cofnę tego, co powiedziałam. Mogę Cię wysłuchać i następnym razem postąpić inaczej”.
Nie musisz kupować prezentu, żeby przeprosić. Zacznij od słów. Potem dotrzymaj ustalenia. To mały, konkretny krok.
Chcesz spojrzeć na rozmowę oczami córki? Przeczytaj też „Chyba dostaję okres. Jak powiedzieć o tym mamie?”. Ogólne przygotowanie rodzica znajdziesz we wpisie „Czego boją się mamy, gdy córka dostaje pierwszą miesiączkę?”.
O otwartej rozmowie o miesiączce: wskazówki UNICEF dla rodziców. Scenki w tym wpisie są autorskimi przykładami rozmowy.
Zaloguj przez Google